Abdulkerim Suruş’un Kur’an ve vahyin niteliği üzerine serdettiği görüşü İran’da tartışmalara yolaçtı. Gerçi bu görüşlerini biraz daha kapalı biçimde “Nebevî Tecrübenin Açılımı (Bast-i Tecrube-i Nebevî)” isimli kitabında zikrediyordu. Ama Hollanda radyosuna verdiği röportajda bazı noktaları gayet açık biçimde dile getirmiş oldu.
 
Bu konunun geçen hafta İstanbul’da, önde gelen bazı hocaların ve İslamcı entelektüellerin özel sohbetinde de konuşulduğunu, orada da ortaya ilginç bir soru atıldığını kaydetmemde yarar var.
 
Soru şuydu: Kur’an nomatif düzenleme getiren bir kitap mıdır (vahyin amacı bu mudur), yoksa referans mı gösterir? Vahiy eğer kendinden önceki uygulamalara referans gösteriyor ve yepyeni bir şey ikame etmiyorsa referans gösterilen şeylerin maksadını tesbit ettiğimiz takdirde normun muasır biçimini biz de kararlaştırabilir miyiz?
 
Farkedileceği gibi soru hayli ilginçtir.