Amerikan Başkanı Obama’ya verilen Nobel Barış Ödülü, kesif hegemonya imparatorluğundan sonra barış ve çoğulculuğun krallığını kuracağı umuduna binaen niyetinin mükâfatlandırılması idiyse, bunun uluslararası mali sistemde dolardan firar eğiliminin güçlenmesiyle eşzamana denk düşmesi etkileyici bir tesadüf sayılmalıdır. Çünkü “büyük ülke” şiarını gerçek yapmak üzere Amerikalar boyunca büyümeyle yetinmeyip dünyanın her yanına taş(ırıl)mış Amerikan yayılmasını telafi etmenin fırsatı bundan daha iyi bir zamanlamayla takdim edilemezdi.

Arap dünyası için petrolün nimet olduğu kadar bir lanet de olduğu klişesini ABD ile dolar arasındaki ilişki için de konu etmek mümkündür. Tıpkı “Batıya yürüyüş”ün de Türklerin laneti olması gibi. (Selçukluları da, Osmanlıları da, Cumhuriyetin laik elitlerini de tüketen hep bu Batıya yürüyüş laneti oldu. O sebeple, aynı rüyanın peşinden koşan muhafazakârların liberal teşviklere kulak tıkaması tavsiye edilebilir!)

Amerikan yayılmacılığının tarihsel serüveni içinde biriken siciline ve sabıkasının bilançosuna bakıldığında, Amerikan dolarının, siyonizmden sonra ABD’nin sırtındaki ikiz kamburdan diğeri olduğu teslim edilecektir.

Washington, siyonizmden kurtulmadığı sürece tel tel dağılan itibarını birarada tutmayı nasıl başaramayacaksa heybesindeki dolar hikayeleriyle de insanlık ailesinin karşısına bir yüz yıl daha çıkacak yüzü bulamayacaktır. Şu halde Obama, “kurucu babalar”ın serlevha yaptığı itibar ve idealizme dönüşü temsilen eğer ABD’nin Gorbaçov’u olacaksa önce siyonizm kamburundan, ardından da dolar lanetinden kurtulmak zorundadır. Değilse öteki elindeki bildik seçenek, eski usül hegemoniyi sürdürmek için doları kurtarma savaşları çıkarmaya devam etmesidir.

Küresel finansal krizi vesilesiyle görüldü ki, siyasi rejimde çoğulcu ve çok seçenekli yeni düzene kapı aralanmak zorunda kalınması gibi, ekonomide de artık tek tip rejim mümkün ve sürdürülebilir değildir. Döviz kurunda eski usül anlayış terkedilirken artık sabit kur ile dalgalı kur arasındaki bütün seçenekler makbul bulunabiliyor. Ekonomide kamu denetimi, liberal serbestlik taraftarlarınca bile utanılacak bir kusur gibi algılanmıyor. Küresel ekonomi rejiminin demokratikleşmesi, ancak totaliter fanusta soluklanabilen emperyal doların bütün avantajlarını yitirmesi anlamına gelmez mi? Bu koşullarda doların küresel dolaşımın başat oyuncusu olmasının ABD’ye yükten gayrı yararı nedir?

Çin’le ekonomik soğuk savaşta ABD’nin mağlup olacağı bir süredir yaygın kabul görüyor. Dogmatik Stalinist komünizme karşı zafer kazanan Amerikan liberal demokrasisi, pragmatik Maoist komünizm karşısında hezimeti tadıyor. Bu gidişatın sıradan Amerikalının gelir seviyesindeki daralmadan çok, nakit para ve onun zehirli türevleriyle servetlerini katlamalı biçimde arttıran çevrelere olumsuz etkisi olacaktır. Öyleyse doların küresel dolaşım aracı olmaktan çıkması ortalama Amerikalının hayat standardını etkilemesinden daha fazla siyonist sermaye kütlelerinin aleyhine bir gelişme olabilir. Dolayısıyla Nobel’le teşvik edilmiş Obama’nın Amerika’yı uçuruma sürükleyen bu masif kütlelerden kurtulması ülkenin glasnost ve perestroykası için mucizevi dokunuş etkisi yaratabilir.

Ülkelerin dolardan çıkıp başka (çoğunlukla da yerel) para birimleriyle ticarete yönelmesi ilk bakışta ve hızlı bir tahlille Amerikan hegemonyasının sonunun geldiğine yorulabilirse de nihai hüküm için Sovyetler Birliği’nin yaşadığı tecrübenin sonuçlarını beklemekte yarar vardır. Aynı yargının 1989’dan başlayarak Sovyetler Birliği için konu edildiğini ama bir gün Rusya tüm ihtişamıyla ortaya çıktığında bu söylem sahiplerinin neye uğradıklarını şaşırdıklarını hatırlayalım.

Sovyetler Birliği, konvansiyonel manada olmasa da bir imparatorluk modeliydi, Amerikan modeli de öyle. Sovyetler, glasnost ve perestroyka sürecinin sonunda bünyesindeki farklılıkları doğrudan yönetmek yerine, Amerikan tipi örtülü, süzülmüş hegemonik modele geçti. Buna mukabil Amerikan modeli, ulaştığı devasa cüssesiyle mücessem “leviathan”a dönüştüğünde ister istemez Sovyetler’in idarî yöntemini kullanmaya evrildi. Soğuk savaşın Amerika’ya mirası, karşıtına dönüşmesinden başka nedir? Öyle olmasaydı Stalinist usüllerle ülkelere demokrasi götürmeye kalkışılır mıydı?